مجله راز موفقیت تفریح و سرگرمی اطلاعات عمومی دانستنی های حقوقی: مسائلي که بايد درباره «حق شيفت» بدانيم
تبلیغات در ایران پزشکان و مراکز درمانی ایران .
 

شاغلان در حرفه هايي که ساعات انجام آن ها به صورت «نوبت کاري» يا «شيفتي» است، بر اساس قانون کار، مستحق دريافت حق شيفت هستند. موضوع پرداخت حق شيفت به کارگران مشاغل «نوبت کاري» در ماده 56 قانون کار، مورد تأکيد و تحليل قرار گرفته است. بر اساس اين ماده قانوني، «نوبت کاري» به سه شکل مشخص تعريف و درصد حق شيفت آن ها معين شده است.

اين سه شکل عبارتند از : «صبح و شب» يا «عصر و شب»، «صبح و عصر» و «صبح و عصر و شب». درصد حق شيفتي که به اين سه شکل «نوبت کاري» تعلق مي گيرد به ترتيب عبارتند از: 5/22 درصد، 10درصد و 15 درصد حقوق پايه. با اين حال در بعضي از مشاغل، ترتيب شيفت کارگران به صورت ديگري است. به عنوان نمونه ،برخي از افراد به صورت 24 ساعت شيفت و 24 ساعت استراحت، کار مي کنند. بي ترديد چنين مشاغلي، با توجه به تعريف ماده 55 قانون کار و تفاوت روزهاي کار آن ها در دو ماه، در زمره مشاغل «شيفتي» قرار دارند و شاغلان در اين نوع مشاغل مستحق دريافت حق شيفت خواهند بود. اين که کارگران در چنين مشاغلي بايد از کدام شکل حق شيفت ذکر شده در ماده 56 استفاده کنند، ناظر به دو مسئله است: نخست، موضوع قرارداد کار است.

مطابق بند ج ماده 10 قانون کار، «ساعات کار، تعطيلات و مرخصي ها» بايد در قرارداد ذکر شود. از آن جا که مطابق ماده 51 قانون کار، ساعات کار کارگر نبايد از 8 ساعت در شبانه روز بيشتر شود، کارفرما بايد نوبت کاري را به گونه اي تنظيم کند که منافاتي با ماده مذکور نداشته باشد و آن چه سپس به صورت شيفت هايي با مدت زمان بيشتر تعيين مي شود، ناشي از توافقِ بعديِ کارگر و کارفرماست. مسئله دوم، رجوع به عُرف است. در برخي از مشاغل، از جمله مشاغل داراي نوبت کاري، نوع شيفت و نحوه تطبيق آن با ماده 56 قانون کار به صورت عرفي تعيين مي شود. /منبع: روزنامه خراسان

تفریح، سرگرمی، اطلاعات عمومی
http://fun.ibep.ir